Düşlerin kapısını kapatırken delikten sızan ışıklar açtı saç rengini.Her an sana yeni bir pırıltı sunacakmış gibi dokunalısı güzellikte bi düşte gibiydi uçları.
Nasıl unutulabilir ki kalabalık?O bizim geçmiş zamanımız.Bir zamanların her şeyi.Mümkün olabilir mi şu kelimeler çıksa dilimizden:Bugun eğlendık yarını düşünmeyiz.Bugün bitti, geceyi beklemeyiz.Ayrılık vaktidir günümüzü kurutan, her şeyi bulandıran.Ama bugün eğlendik;biz yarını düşünmeyiz.
Bırakmak istemiyorum gözlerini,satırlar sen okudukça yaşamalı:Yoldan geçen kaldırım taşları....Bizimle birlikte yürüseler istediğimiz yere götürürler mi bizi?Ne cevabı ne de başka bir şeyi biliyorum.Seninle aynı lotusta karşılaşmak istiyorum.(Sorular bırakmıyor peşimi:Alanına dahil etsen gidenleri;sözler boyle saklar mı demek istediklerini?Lotusumda yoksun,giremezsin,orda olsan saklayamam senden düşlerimi.)
Özledim seni.Bugun eğlen ve bana yarını düşünmem de...
(UNUTUR MU İNSAN?İNSAN UNUTUR MU?)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder